مقدمه: عادت مکیدن انگشت به مدت طولانی، می تواند عوارض نامطلوب زیادی برجای گذارد؛ ارتباط آن با قرارگیری غیر طبیعی دندانها و یا فکین (مال اکلوژن)، به ویژه در کودکانی که این عادت را تا پس از 4 سالگی ادامه می دهند، مشهود است. بنابراین درمان این عادت از اهمیت ویژه ای برخوردار است. این مطالعه با هدف بررسی اثربخشی رفتاردرمانی (مزه بد طعم و تقویت مثبت) در کنترل عادت مکیدن انگشت در کودکان 12- 6 ساله طراحی و اجرا گردید.روش ها: این کارآزمایی بالینی بدون شاهد بر روی 15کودک که برای درمان عادت مکیدن انگشت به درمانگاه های دندان پزشکی کودکان، کودکان یا روا ن پزشکی مراجعه کرده  بودند، صورت گرفت. پس از جمع آوری اطلاعات زمینه ای و معاینه دهان و دندان، بیماران تحت رفتاردرمانی، شامل مزه بدطعم روی ناخن ها و تقویت مثبت و نیز برای ترک عادت مکیدن انگشت در شب، تحت استفاده از باندهای دست یا دستکش قرار گرفتند. داده ها با آزمون رتبه های علامت دار ویلکاکسون و آزمون فریدمن تحلیل شدند.یافته ها: افراد مورد بررسی شامل 10 دختر و 5 پسر با متوسط سن 6.77 سال بودند. روش درمانی مورد استفاده در کنترل عادت روز (بیداری) و شب با قبل از شروع، در هر سه ماه تفاوت معنی داری ایجاد کرد. اما، هیچ تفاوت معنی داری بین نتایج سه ماه پی در پی، در عادات روز و شب به دست نیامد. .مقایسه نتایج 3 ماه در کنترل عادت روز و شب و نیز مقایسه مجموع نتایج درمان در 3 ماه در کنترل عادت روز و شب معنی دار بود و نشان می داد که این روش در کنترل عادت روز موفق تر از عادت شب بوده است (0.01=p).نتیجه گیری: استفاده از روش مزه بدطعم به همراه تقویت مثبت، روشی آسان، راحت و مقرون به صرفه بوده، در کنترل عادت مکیدن انگشت در اوقات خواب و بیداری بسیار موفق می باشد؛ این روش در کنترل عادت مکیدن انگشت در اوقات بیداری بیش از عادت خواب موثر است. نتیجه درمان با این روش در کنترل عادت روز در مدت 3 ماه ثابت بود (87% قطع کامل عادت) و بازگشت عادت دیده نشد.

هدف از تحقیق فوق بررسی میزان شیوع مکیدن انگشت در کودکان 5 ساله شهرستان یزد و شناخت بعضی عوامل وابسته به آن میباشد. در این مطالعه کلیه کودکان 5 ساله مهدکودکهای یزد مدنظر قرار گرفتند که شامل 434 کودک در 17 مهد کودک بود. از 2 فرم جهت اطلاع از مکیدن انگشت استفاده شد که یکی توسط مطالعه کننده و دیگری توسط والدین کودکان مشکوک به مکیدن انگشت تکمیل گردید. در مطالعه فوق عواملی مانند جنس، نوع انگشت، سابقه استفاده از پستانک و هم بستگی خانواده مد نظر قرار گرفتند.مطالعه نشان داد که 21% کودکان دارای عادت مکیدن انگشت بودند و شیوع عادت فوق در دختران و پسران بطور یکسان وجود داشت. اکثر کودکان دارای عادت، انگشتی غیر از شست را میمکیدند (57.1 درصد) و 6.7% انگشت شست و سایر انگشتان را میمکیدند. شیوع انواع اکلوژن در گروههای دارای عادت و فاقد عادت یکسان بود.28.6% کودکان دارای عادت از پستانک استفاده میکردند و 28.7% کودکان دارای عادت با پدر و مادر خود زندگی نمیکردند.

مقدمه: عادت مکیدن انگشت به مدت طولانی ممکن است عوارض ناخوشایندی بر تکامل دندانی اسکلتی، اجتماعی، فیزیکی، روحی و گفتاری کودک بر جای گذارد. هدف از پژوهش حاضر، بررسی تاثیر اپلاینس داخل دهانی (پالاتال کریب) و رفتار درمانی (مزه بد طعم و تقویت مثبت) در کنترل عادت مکیدن انگشت در کودکان 12ـ 6 ساله بود.مواد و روش ها: در این کارآزمایی بالینی، 29 کودک که جهت درمان عادت مکیدن انگشت مراجعه کرده بودند، پس از جمع آوری اطلاعات زمینه ای و معاینه دهان و دندان، به صورت تصادفی وارد دو گروه شدند. گروه اول برای 4 ماه مورد درمان با اپلاینس (پالاتال کریب) قرار گرفته، 1 ماه پیگیری شدند؛ گروه دوم مورد رفتار درمانی شامل مزه بد طعم روی ناخن ها و تقویت مثبت قرار گرفتند و در آنان برای ترک عادت مکیدن انگشت در شب از باندهای دست یا دستکش استفاده شد. داده ها با آزمون های آماری Mann-Whitney و Wilcoxon با درنظر گرفتن سطح اطمینان 05/0 تجزیه و تحلیل آماری شد.یافته ها: 4 ماه پیگیری نشان داد که درمان با اپلاینس در توقف عادت روز به نسبت (حدود 50 درصد) و در توقف عادت شب، بیشتر از روز موثر بود (حدود 79 درصد). اثربخشی پالاتال کریب با گذشت زمان کاهش یافت. اثر بخشی رفتار درمانی بیشتر در کنترل عادت مکیدن انگشت در روز بود (حدود 87 درصد) و البته در شب نیز به نسبت موثر بود (حدود 50 درصد). مقایسه نتایج درمان ماه های 1، 2، 3 و 4 به طور جداگانه، در عادت شب و روز در دو گروه هیچ تفاوت معنی داری نشان نداد. در حالی که بین مجموع میانگین های نتایج 4 ماه برای عادت روز، تفاوت معنی دار بود (p value=0.047).نتیجه گیری: استفاده از روش مزه بد طعم روی ناخن ها به همراه تقویت مثبت روشی آسان، با اجرای راحت و مقرون به صرفه بوده، در کنترل عادت مکیدن انگشت در اوقات بیداری نسبت به شب هنگام بسیار موفقتر می باشد. استفاده از اپلاینس های داخل دهانی به خصوص پالاتال کریب در کنترل عادت غیرارادی (شب) بسیار موثرتر از کنترل عادت روز می باشد. روش رفتار درمانی به طور معنی داری در کنترل عادت روز در مدت 4 ماه موفقتر از اپلاینس می باشد.

زمینه و هدف: عادت های دهانی می توانند اثرات زیان باری بر وضعیت دهان و گفتاری کودک داشته باشند که گاه غیرقابل برگشت و دائمی است. از این رو در مطالعه حاضر ارتباط بین عادت های دهانی با تولید نوک زبانی و وضعیت دهان در کودکان مهدکودکهای شهر تهران بررسی شد.روش بررسی: نمونه های مورد مطالعه 400 کودک پسر و دختر 72-24 ماهه فارسی زبان از 16 مهد کودک شهر تهران با نمونه گیری چند مرحله ای انتخاب شدند. مکیدن انگشت، استفاده از شیشه شیر و استفاده از پستانک در کودکان مورد بررسی قرار گرفت. گردآوری اطلاعات از طریق تکمیل پرسش نامه، بسته مهارت های دهانی کودکان و تولید گفتار صورت گرفت.یافته ها: از 400 کودک مورد مطالعه 68 نفر از هر دو جنس مبتلا به عادت های دهانی بودند. از بین آنها 52.9 درصد به مکیدن انگشت، 38.2 درصد به استفاده از شیشه شیر، 7.3 درصد به مکیدن انگشت همراه با استفاده از شیشه شیر و 1.4 درصد به پستانک عادت داشتند. بین مکیدن انگشت، بی نظمی دندانی و شکل سخت کام ارتباط مستقیم معنی داری وجود داشت که به ترتیب (p<0.001، r=0.4) و (p<0.001، r=0.39) بود. بین استفاده از شیشه شیر و بی نظمی دندانی ارتباط مستقیم معنی داری وجود داشت (p<0.001، r=0.25) همچنین بین مکیدن انگشت و وجود تولید نوک زبانی ارتباط مستقیم معنی داری به دست آمد (p<0.001، r=0.37). تفاوتی بین دو جنس در موارد فوق مشاهده نشد.نتیجه گیری: نتایج این مطالعه نشان می دهد که عادت های دهانی ممکن است تغییرات ساختاری در وضعیت اندامهای دهانی و در نتیجه تولید گفتار ایجاد کنند.

لنگش در اندام ‏های حرکتی یکی از مهم‏ ترین مشکلات گاوداری ‏های امروز است که ضررهای اقتصادی جبران ‏‏ناپذیری ایجاد می‏ کند به‏ طوری‏ که حدود 60% گاوهای هر گله حداقل در طول سال یک‏بار دچار لنگش می‏ شوند (جراحات انگشتی در ایران 8/31%). جراحات انگشت ‏ها یکی از اصلی ‏ترین دلایل لنگش در گاوها است. استخوان ‏های انگشت ‏ها در گلو شامل بند های اول، دوم و سوم هستند. دو انگشت فرعی نیز در گاو وجود دارند. انگشت میانی و انگشت جانبی به ترتیب در اندام‏ های حرکتی جلویی و عقبی ساختار های اصلی تحمل وزن هستند. یکی از درمان ‏های کاربردی برای جراحات انگشت ‏ها، قطع آن‏ ها است. از میان مهم‏ ترین علل قطع انگشت می ‏توان به استئومیلیت ‏های استخوان ‏های انگشت ‏ها و ناویکولار، آرتریت‏ های عفونی مفاصل بین انگشتی، شکستگی ‏ها و ضربات سم اشاره کرد. اغلب جراحی ‏های قطع انگشت تحت بی‏حسی موضعی در گاو در حالت ایستاده انجام می ‏شود. انتخاب روش ‏های قطع انگشت بستگی به عوامل مختلفی مانند نوع جراحت و وسعت ساختارهای آناتومیکی درگیر دارد. معمول ‏ترین روش جراحی، قطع انگشت‏ ها قطع انگشت از طریق یک ‏سوم انتهایی استخوان بند بالایی بدون نیاز به آویخته پوستی است که معمولا پیش ‏آگهی خوبی نیز دارد و در بهبود عمر اقتصادی دام موثر است. امروزه، قطع اندام و استفاده از پروتز در گاو و گوساله با صدمات غیر قابل درمان عضلانی اسکلتی یا عفونت کاربرد دارد. هر چند پیش ‏آگهی کوتاه مدت قطع اندام خوب است، پیش ‏آگهی طولانی مدت بستگی به تحمل وزن و شرایط نگهداری حیوان دارد.

سابقه و هدف: امروزه پالس اکسیمتری یکی از بهترین و در دسترس ترین روش های بررسی وضعیت اکسیژناسیون بیمار است. به همین دلیل کارکرد صحیح آن حین عمل جراحی بسیار مهم است یکی از مشکلاتی که موجب اختلال عملکرد پالس اکسیمتر هنگام عمل جراحی می شود هیپوترمی و هیپوتانسیون و به دنبال آنها انقباض عروق محیطی است. با توجه به کمبود و کاستی های مطالعاتی در این مورد و به منظور تعیین تاثیر بلوک عصبی انگشت دست در مدت زمان عملکرد پالس اکسیمتر، این تحقیق روی مراجعین به بیمارستان شهید مدرس در سال 80-1379 انجام شد. مواد و روش ها: تحقیق به روش Double blind sequential clinical trial study با روش نمونه برداری مستمرSequential  بر روی تعداد 50 نفر بیمار در سنین بالای 10 سال که مدت عمل جراحی آنها بیش از 3 ساعت بود انجام گرفت یکی از انگشتان یک دست توسط رزیدنت بیهوشی با مارکایین 3 cc از محلول 0.5% بلوک شد و به یکی دیگر از انگشتان با همان روش بلوک عصبی، نرمال سالین تزریق شد. شخص دیگری (تکنسین بیهوشی) نیز عهده دار ثبت پالس اکسیمتری از هر دو انگشت و ثبت دمای انگشتان و دمای مرکزی و فشار خون سیستمیک شد بدون اینکه بداند کدام انگشت بلوک شده است. سپس مدت زمان عملکرد پالس اکسیمتر و دمای سطحی انگشتهای دست با آماره t-test مورد قضاوت آماری قرار گرفت. یافته ها: تحقیق روی تعداد 50 نفر (35 مرد و 15 زن) در سنین 51±17.6 سال انجام گرفت. زمان عملکرد مناسب پالس اکسمیر در گروه شاهد 4.56±1.85 ساعت و در گروه مورد 5.8±1.22 ساعت بود (P<0.001) همچنین پالس اکسمیر طی 3.5 تا 7 از ساعات عمل جراحی در گروه شاهد در  بیش از 30% از موارد عملکرد نامناسب داشت در حالی که در گروه مورد این میزان هیچ گاه از 3% تجاوز نکرد. دمای انکشت راست در گروه شاهد به طور متوسط 27.67±1.26 درجه و دمای متوسط انگشت دست در گروه مورد 29.31±1.57 درجه سانتی گراد بود (P<0.001).نتیجه گیری و توصیه ها: بلوک عصبی انگشت دست می تواند در جهت نگهداری و حفظ عملکرد مناسب پالس اکسیمتر مفید باشد؛ تحقیق جامع تر با نمونه بیشتر و با مقادیر مختلف دارو توصیه می شود.